Nurettin Rençber Dokunma Kalsın

Bütün bağımlılıklarımı terk ettim sen evlenince
En başta seni
Sana yazdıgım şiirlerimi
İçince seni konuştuğum alkol şişelerimi..

Gece aklıma birden geldin
Bir alev gibi damarlarımdan kalbime indin
Bir zehir gibiydi sana olan aşkım
Sen bunu hiç bilmedin
Bıraktıgın hatırları bir bir topluyorum kalbimden
Sana ait olan herşey canlanıyor yeniden
Ve birer birer kayıyor tutuğum ellerimden...

Seni hatırlıyorum bu kış gecesinde,
Ve sıcağa inat bir soğukla
Gülmen geliyor kulaklarıma
Yüzündeki tebessümün yanıbaşımda
Yaptığım şeyleri hatırlıyorum sonra
Ne kadarda çocukmuşum oysa
Ben sevgimi beyaz bir güvercine emanet etmiştim
Nerden bilebilirdim ki sevgilim
Seni bulamayacak
Soğukta donacak ...

Şimdi hangi şehrin havasını alıyorsun çigerlerine bilmiyorum.
Ben yine aynı şehrimdeyim üstelik aynıyım, biraz çocuk biraz acemi aşık
Ve sevgilim kimi bulsam sana benzeyen
Senin gibi çıkıyor biraz duygusuz azda ruhsuz...

senden ne zaman kaçamaya çalışsam bilmediğim yollarda buldum kendimi
ve o bilmediğim yollarda yitirdim
aga düşmüş balık misali benliğimi...

Yalnızlık limanında yürürken ben
Sendin yüreğinle çıkıp gelen.
Bir gemi gider o limandan ben olmadan
Ümitler eşliğinde sen....

Yoksun artık
Sevginde yok
Gülüşlerinde yok
Sesinde yok
Yüzünde yok
Yalnız hayalin kaldı bende
Oda yerli yersiz
Bazen var bazen oda yok...

Unutmak
Hangi sevgili unutturabilir ki seni
Hangi ayrılık bu kadar acı ki
Yıllar geçti hala,unutmadım
Unutamadım ben seni

Kimi görsem sana benzeyen
Yüreğimde fırtınalar başlıyor
Hasretin çığ gibi büyüyor içimde
Ve o çocuk yine ağlıyor....

ben sende bütün iklimleri yaşadım sevgilim
seni tanıdığımda ilkbahardı yüreğimdeki mevsim
ağaçların çiçek açması gibi açtın yüreğimde
seni sevdiğimde ise yaz
kumsalda güneşin insanı yakması gibi yaktın yüreğimi
kavgalarımızda ise kış
fırtına halindeki bir şehir gibiydi yüreğim yogun sis eşliğinde
ve sen gidince sonbahar
sararıp ağaçlardan düşen yapraklar gibi ...

bakışlarına tutulduğum
gülüşlerinde yandığım
saçlarında savrulduğum kumral kız
o kadar uzaksın ki artık bana
ne adımlar yetişir
nede zaman
yalnız seni sevdim inan...