Pavarotti Koray Time to Say Goodbye (Partiro)

Ben ona "melek" dedim...

Onu ilk gördüğünüz anda bile, yüzündeki o masum ifade bunu düşündürtür size... Sohbet edebildiyseniz, biraz olsun anlatabildiyse yaşadığı olumsuzlukları; ona acıyı, aldatılmışlığı, yalnızlığı yaşatan insanlara öfke duyarsınız: "Bu adama yapılır mı bunlar? İyinin kıymeti bilinmez mi hiç?" diye... Ki eğer onu, o küçük kasabadaki o salaş mekanda arya okurken dinlediyseniz; ağzınızdan şu cümleler dökülüverir: " Bu güçlü sese, bu yeteneğe yazık. Onun burada olmaması gerekiyor."

Ve bir şekilde ona, onun adına emek vermekten sakınmazsınız kendinizi... Ne de olsa o size zarar verebilecek bir şey yapmayacak kadar iyi yüreklidir...

Zarar verecek bir şey yapmayacaktır evet. Ama aynı zaman da "hiçbir şey" yapmayacağı için zarar görürsünüz bir şekilde...
O; kumdan kafasını çıkarıp gerçeklerle yüzleşme yürekliliği gösteremediği müddetçe;
Onunla iş yaparak birlikte para kazanmak, onu yüceltirken yücelmek isteyen de, dostu olarak zor zamanlarında yanında olmaya çalışan da, tüm içtenliğiyle sevgisini sunan da yarı yolda kalacaktır.

Yarı yolda kalan, onun yolundan çekilecek, ona kalansa, gelecek vaat etmeyen bir iş, maskeli dostlar, sahte sevgililer olacaktır. Şimdilik; acıya, aldatılmışlığa, yalnızlığa mahkumdur...
Koray Polat, herkes hak ettiği gibi yaşıyor'un kanıtıdır! Hiç kimse tanrıyı oynamaya kalkışmamalı...
Seneler gözlerine de dokunmadan, silkinip; doğru adıma doğru karşılık vermeyi öğrenmesini dilerim...